 |
Christine
Door: Sophie van der Stap
Ik ga nog een keer na of het wel echt de vijfde verdieping is en druk op de bel naast de rechterdeur........ |
|
Ingeburgerd
Door: Erik Pouli
’s Morgens bij het ontbijt mag ik graag een krant lezen, maar omdat de post hier pas rond het middaguur wordt bezorgd – kranten worden op het platteland via de post verstuurd – ........ |
|
Holland(s)e melkkoeien
Door: Mr. Isabelle Flipse
In mijn column in het zomernummer voorspelde ik ze al: donkere wolken boven uw Franse eigendommen, veroorzaakt door de drastische begrotingsmaatregelen van François Hollande c.s....... |
|
Verhitte strijd
Door: Sophie van der Stap
In Parijs moet je voor veel dingen vechten. Voor een parkeerplaats, voor dat laatste boerenkippetje bij de slager, voor je beurt op de markt en voor een plekje op een zonnig terras...... |
|
Pas comme tout le monde
Door: Erik Pouli
‘Hij was toch om één uur, die vergadering?’ Van iets beneden mij hoor ik mevrouw Pouli enigszins geïrriteerd bevestigend antwoorden...... |
|
Integreren
Door: Sophie van der Stap
Er zijn vele redenen om het buitenland boven het binnenland te verkiezen...... |
|
Alle columns... |
|
 |
|
|
L'ESPRIT DU SUD |
Door: Wouke van Scherrenburg
|
Op de lijst met te bezoeken klanten zet Monsieur B. ons altijd op vijf uur, als laatste. Dan kan hij onder het genot van een biertje weer eens zijn gemoed luchten over de mentaliteit van zuiden.
B. komt uit het hoge noorden en heeft zelfs een aantal jaren in Vlaanderen gewerkt. Daar heeft hij vooral de woorden ‘potverdomme’ en ‘bier’ aan overgehouden.
Elf jaar geleden zakte hij af naar onze regio want hij had een kwijnend bedrijf gekocht, gespecialiseerd in verwarmingen, elektriciteit en loodgieterij. Zes man werkten er toen. ‘Ik heb die lui er na vier maanden allemaal uitgegooid, ze hadden geen notie van service, je houden aan afspraken en normale hoffelijkheid.’ Nieuw personeel werd gezocht en gevonden. Wie niet aan de voor ons normale, maar voor de Fransen hier zeer bijzondere eisen voldeed, kon gaan.
Maar over de klanten heeft monsieur B. ook het nodige te melden. ‘Hier,’ moppert hij bij zijn derde biertje, ‘zoeken ze geen nieuwe verwarmingsketel maar een prijs. Vijf, wat zeg ik, zes, zeven offertes vragen ze aan. En dan maar zeuren wanneer ik een tientje duurder ben. Een tientje op potverdomme duizenden euro’s! Geld, het gaat hier altijd over geld. Als vrienden me opbellen, vragen ze: “Hoe is het met je vrouw, je kinderen, je tante, je oom, je neef, je nicht, je opa en oma?” Om er in één adem aan toe te voegen: “Zeg, mijn verwarmingsketel doet raar, kun je even komen kijken?””
We luisteren met instemmend geknik, want we herkennen het zo goed. Nadat we dit huis hadden gekocht, moesten we op zoek naar aannemers, et cetera. Dus gevraagd aan de buur wie we het beste konden inhuren. Om een lang verhaal kort te maken, iedereen die in en aan ons huis heeft gewerkt was een neef, of een vriend, of lid van dezelfde jachtclub. Over het werk hadden we niet te klagen, als je je er maar op instelde dat er dagen waren dat er geen hond kwam opdagen. En de service na gedane arbeid was ten hemel schreiend; rekening betaald en je kon verder barsten. ‘Geen tijd.’ ‘O ja, volgende week komen we.’ Maar niemand kwam, enzovoorts enzovoorts.
Tot ik bij een noodgeval zomaar een naam – maar wel met de ronkende belofte dat de service top is – in het telefoonboek prikte. Dat bleek het bedrijf van Monsieur B. En de ronkende belofte wordt nog steeds perfect waargemaakt. Bellen, ze komen. Om
tien uur? Ze zijn er stipt. Lekkage en ik ben in Nederland? Even mailen en een uur later staan de technici op de stoep. Betalen mag ik bij aankomst hier. B. heeft nu veertien mensen in dienst. Iedere étranger weet hem te vinden, Heerlijk, service zoals we gewend waren in onze thuislanden. Goede adviezen zonder het oogmerk snel te cashen, en als toegift eens in de zoveel tijd een goedlachse Franse noorderling die biertjes drinkt en schaterend om de haverklap ‘potverdomme’ zegt.
Lees hier de eerdere columns van Wouke van Scherrenburg.
|
|
